Afgelopen zondag vierden we Mona’s 1e verjaardag met vrienden en familie. Gelukkig was het mooi weer en konden we buiten want anders was ons appartementje toch net te klein geweest voor al dat volk. Gelukkig verhuizen we binnenkort, want we hebben hier geen plaats voor al haar cadeautjes.
Outfit
De outfit was belangrijk. Zolang ik kan kiezen wat ze draagt wil ik daar ten volle van profiteren. Had je me een jaar geleden gezegd dat ik Mona een tutu zou aandoen had ik eens goed gelachen. Maar kijk, een mens mag van mening veranderen en mijn dochter droeg een tutu met unicorn tshirt. Ze zag er prachtig uit!
Decoratie
Voor de decoratie koos ik voor roze en goud. Slingers, confetti, bloemen, … Ik bestelde alles online bij Partydeco, De gele flamingo en Little Lunni. De bloemen kwamen vers van de Heistse zondagsmarkt.
Gastenboek
Foto’s zijn leuk, maar ik vind een geschreven herinnering zeker zo fijn! Dat is trouwens één van de bestaansredenen van deze blog. Daarom zorgden we voor een ‘Mijn eerste verjaardag’ gastenboek van Tante Kaartje. En dat leverde uiteraard enkele mooie wensen op voor kleine Mona. We kregen trouwens van iedereen een 10 voor het feestje 🙂
De cake
Het feestje ging door van 14u-18u. We hadden dus geen maaltijden te voorzien. We zorgen voor enkele hapjes, een glaasje en uiteraard taart. Dé verjaardagstaart. Mijn man heeft er veel werk in gestoken en het resultaat was prachtig. Té mooi om op te eten denk je? Te lekker om te laten staan ook hoor.
De cadeautjes
Cadeautjes waren natuurlijk niet verplicht. Maar om te vermijden dat we spullen zouden krijgen die we al hebben, of zaken dubbel zouden krijgen, maakten we een online lijstje op. Handig! Mona kreeg mooie kleding, een zwembad, zandbak, schommel, voorleesboek, een muziektafel en zoveel meer.
De crèche traktatie
Ook in de crèche mocht een traktatie niet ontbreken. We gingen verder op het unicorn thema en we bakten muffins met unicorn decoratie.
En toen was de kaars uit
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik geen weken ben bezig geweest met die 1e verjaardag te plannen. Mona beseft het niet, I know. Maar ergens wil ik toch geloven dat ze voelt dat die mensen er voor haar zijn omdat ze haar graag zien. Het was wel ontzettend druk. Ik merk bij het schrijven van deze blog dat ik eigenlijk amper (deftige) foto’s heb. Na de opkuis waren we echt doodmoe. Moe maar voldoen.
Ik ben weer een jaar gerust.
